Survival of the ‘tappest’?

Ik zal eerlijk zijn; deze Mary Missie begon niet zonder slag of stoot. Nee, geen gladde wegen en het is nog steeds vakantie, dus aan de files lag het dit keer niet. Sterker nog, ik stond heel netjes op de afgesproken tijd met mijn tapschoentjes (kent u ze nog, die kaartjes; ‘ik zeg niet wat we gaan doen, maar neem toch maar je zwemspullen mee!’) klaar op de afgesproken locatie tot: trriing (lees: ringtone Viva la vida van Coldplay). Aan de andere kant van de lijn maakte iemand mij voorzichtig duidelijk dat we de missie toch maar ergens anders gingen doen, aangezien deze ruimte iets te klein was, eindigend met zo’n hahaha, oepsie! opmerking. Goed, daar stond ik dan met mijn goeie gedrag. Tijd voor; diva gedrag. Ik mocht een taxi pakken naar de nieuwe locatie geheel op kosten van de Mary-missionarissen(?).

Eenmaal aangekomen, lichtelijk gefrustreerd, was het dan eindelijk tijd voor de nieuwe missie. Bij het zien van mijn Mary collega’s viel het pms-gedrag al vrij snel van me af en ruilde het zich zelfs in voor een melige mood. Aangezien de laatste vier missies ook allemaal zo leuk zijn geworden dankzij ons gegniffel, belooft het weer een heel leuk item te worden! We hebben echter wel voor het eerst een missie waarin het echt ieder voor zich is. Tot dusver was het allemaal heel vriendschappelijk met veel teamwork etc. Maar zondag ga je een heuse battle zien! Met een hoop hilariteit en knipogen, die zijn nog niet verdwenen!

No Comments

No comments yet.

Leave a comment